Séra Einar Jónsson, síðast á Hofi í Vopnafirði, er höfundur ritsins „Ættir Austfirðinga“. Hugur hans hefur snemma hneigst að ættfræðiiðkunum. Hann var Austfirðingur að ætt‚ og hann hlýtur allsnemma að hafa sett sér það að marki að safna austfirzkum ættum‚ eftir því sem við varð komið‚ og má heita‚ að hann hafi náð því marki‚ eftir því sem hann í fjarlægð sinni frá miðstöð slíkra fræða‚ landsbókasafninu og þjóðskjalasafninu, hafði aðstöðu til að ná því. Hann hefur kynnt sér niðjatalasöfn hinna þriggja stórvirkustu ættfræðinga okkar‚ sem allir voru á blómaskeiði á fyrsta fjórðungi 19. aldar‚ Ólafs Snóksdalín, Jóns Espholín og Steingríms biskups Jónssonar, og orðið þess var‚ að Austurland‚ Múlasýslurnar, höfðu þar einna helst orðið útundan. Með riti því‚ sem nú birtist, hefur séra Einar bætt svo úr‚ að Austfirðingafjórðungi hafa verið gerð betri skil í bili en hinum landsfjórðungunum, og að afköstum skipar séra Einar bekk með fyrrnefndum mönnum.
Einar Bjarnason, endurskoðandi og Benedikt Gíslason frá Hofteigi sáu um útgáfuna.
Aðalútgefandi:
Austfirðingafélagið í Reykjavík 1953.
Ættfræði slóðir
Merkingar
Ættliðina merkti höfundur í handritinu á svipaðan hátt sem tíðkast hafði á 18. og 19. öld.
Börn þeirra‚ sem talið er frá‚ bera að merki upphafsstaf úr latneska stafrófinu, koparstunguhandar, en börn þeirra einnig upphafsstaf úr sama stafrófi, eftirlíkingu af prentletri. Stafir þessir eru hér í prentuðu útgáfunni skáletursstafir hinir fyrrtöldu, en réttletursstafir hinir síðartöldu.
Fyrst nefnda barnið fœr bókstafinn A, annað B o. s. frv., og er röðin af handahófi, ekki eftir aldri barnanna nema e. t. v. þar sem kunnur er aldur þeirra allra.
Síðan koma að merki litlir stafir úr sama stafrófi, t. d. a, aa og aaa‚ allt að þremur stöfum‚ en þá taka við stafir úr gríska stafrófinu á sama hátt.
Síðan taka við merkin +, ++ og +++, en loks merkið °.
Prentsmiðjan hafði ekki allt gríska stafrófið og voru í þess stað notuð þessi merki‚ í röðinni sem hér segir: α‚ β, g, đ, ε, ſ, 3, į, «, cl, fi‚ k‚, í, ij‚ ^, t, ħ.